Enfin, waarom ik dit allemaal vertel? Het nieuws over de ontsluiting ging al snel de wereld rond en kwam ook mijn ongeboren moeder ter ore. Nieuwsgierig als ze toen al was, baande ze zich een weg naar buiten en werd op 24 februari 1923 geboren. Volgens de legende zat ze twee dagen later al voor tv het nieuws uit Luxor te volgen.  In 2000 stierf ze op 77-jarige leeftijd, wat betekent dat ze vier keer langer heeft geleefd dan haar vriend Toetan en dat gekund heeft zonder dat ze ook maar één wandelstok nodig had. Bovendien kreeg ze mij, iets waar de farao  alleen maar kon van dromen.

Gelukkig was er vandaag deze twitter nog: “’Karim Van Overmeire heeft zich altijd gedistancieerd v/ racisme VB’. Tiens, als mijn medewerker schreef hij mee h/ 70ptn-plan!”  . VB-kopstuk Filip Dewinter geeft daarmee een reactie op een uitspraak van Peter Dedecker die ingaat op de overstap van meerdere Vlaams Belangers (Blokkers is correcter maar voorbijgestreefd)  naar de partij van BdW. Dedecker wilde in een radioprogramma  aantonen dat de Belangers die nu het zinkend schip van Dewinter en Co verruilden voor de Titanic van N-VA,  géén racistisch verleden hadden en grondig gescreend werden voor ze de overstap mochten maken. Dewinter, die ondanks zijn belofte toch niet naar Namibië trok nadat Di Rupo premier werd, tackelde vakkundig en schroomde niet om toe te geven dat zijn 70punten-plan wel degelijk racistisch was. Nog geen maand nadat hij zijn dochter zover kreeg om in bikini de partij te dienen, doet hijzelf ook een duit in het zakje en gaat met blote billen  het gevecht aan om de rechtse kiezer te winnen. En daarvoor alleen al verdient hij deze, weliswaar schrale, pluim.  Met een beetje geluk wordt de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen nog beter dan carnaval en kan Jef alsnog zijn schade inhalen. Proficiat Filleke.

Zondag. Ik wil  tijd verdrijven.
Fiets ik naar oost, het graf van C
of trein ik westwaarts, tot bij
het allerlaatste bed van B?

Vandaag wil ik met doden praten
over wat ons heeft verbonden.
Vragen hoe het voelt nu maden
zich te goed doen aan  doorligwonden.

Bekennen dat ik weer ‘s heb gelachen,
een keer of drie, misschien wel vier,
maar nu alles weer bij ‘t oude is.

De dagen weer als  zwaarten,
als loden last het  ochtendlicht,
amechtig de  kreun om het gemis.

Een evenzeer belangrijke factor was de donderpreek van een schoolhoofd in mijn jeugdjaren.  ‘Gaten in kleding kunnen niet’ bulderde hij op de eerste schooldag. Een echte dresscode bestond niet,  maar gaten waren verboden.  Herstelde kleding kon wel. Ik was dertien en danig onder de indruk van de brulboei, niet in het minst omdat mijn tenue voornamelijk bestond uit afdragers van een oudere broer zodat de kans op gaten nog groter was dan bij de welstellende klasgenoten. Bij ‘t kleinste gaatje zeurde ik dan ook aan moeders kop tot ze haar naaidoos bovenhaalde en mijn broek of jas weer winddicht maakte. De uitgeknipte gaten bewaarde ze zorgvuldig in een oude koekjesdoos. We waren arm, niet straat- maar toch, en zuinig zijn was de boodschap. Gebeurde er onvoorzien dan toch eens iets prettigs, dan haalde ze de doos boven en trakteerde,  zodat we alsnog een gat in de lucht konden springen.  Lang duurde die pret niet,  even later moest alles weer  de doos in zodat er geen ongedierte via de rondslingerende gaten het huis in kon.
Na moeders dood werd alles verdeeld,  niemand zag enig heil in die dozen en ik had geleerd dat gaten niet hoorden. Zodoende gingen ze bij het grof vuil. Had ik toen maar geweten wat ik nu weet.

Het is, voor iemand die ‘de boekskes’ wel eens leest, een vertrouwd beeld; de beau monde van televisieland poseert graag in jeans met gaten. Verder keurig blinkend en gekleed door net niet failliete ontwerpers,  maar de broek is gescheurd en uitgerafeld als om te bewijzen dat ze in hun diepste gedachten tot het ras der bohémiens behoren.  Van mij mag het maar ik ben wel danig geschrokken toen ik onlangs -aan de leiband met de vrouw op soldenronde- in een jeanszaak zag dat die gescheurde exemplaren dubbel zo veel kosten als de niet gescheurde. Leg het maar uit.  Wat zou die lawaaimaker van de school daarvan zeggen als hij nog leefde?
Ik was alleszins sprakeloos. Vooral om het besef dat ik een kapitaal aan gaten zomaar had weggegooid. Ik zou er een goede zaak aan gedaan hebben om ze te verkopen aan jeansfabrikanten.  ‘Gaten in alle maten’  zou er op mijn gevel staan.    Jaja, schatrijk was ik er van geworden. Neem daarbij de voldoening om bekende medemensen te zien flaneren met gaten die uw eigen moeder nog heeft opgespaard, mooier kan het leven niet zijn. Helaas, helaas, helaas.  Alweer een gemiste kans maar wel het bewijs dat ik ook veel tegenslag heb gekend en het niet allemaal  op conto van mijn ‘luiaardij’  mag geschreven worden. En dat is een geruststellende gedachte.

*Sterke kanshebber nummer 1 is n-va parlementslid Nadia Simante. Nadia uitte haar verbolgenheid over het feit dat een moordenaar, ondanks zijn veroordeling en verblijf in de cel, maandelijks een uitkering ontvangt van het RIZIV*. Zoals gebruikelijk bij een aantal politici van rechtse strekking lanceerde Nadia haar kwakkel tijdens het weekend en sprongen een aantal Corelio-kranten op deze onrechtvaardigheid. In een paginagroot artikel mocht het meisje haar onbegrip ventileren en toelichten dat ze aan een wetsontwerp bezig was om deze scheefgegroeide realiteit recht te trekken.  Nadeel van een weekend, en dat is voor iedereen zo, is dat er een werkdag op volgt. En dat ook de ambtenaren van overheidsdiensten de krant lezen. En zodoende kwam er een rechtzetting in de kranten van dinsdag, weliswaar piepklein en weggemoffeld halfweg de krant, dat er helemaal geen uitkering werd gestort op de rekening van de crimineel.Veel geblaat en weinig wol,  maar Nadia was in beeld geweest. Geruisloos verdween het artikel op haar website, enige verwijzing naar de blunder kwam er niet. Zo gaat dat daar.
Nadia mag terecht aanspraak maken op de fel begeerde pluim omdat ze met haar aktie de geloofwaardigheid van haar eigen partij, zichzelf en een aantal redacties op vakkundige wijze heeft onderuit gehaald. Bravo Nadia.

*Even sterke kanshebber nummer 2 is Michel Maus. Professor fiscaal recht Michel Maus, mogen we zeggen. De man publiceerde een boekje over het zwartwerk-fenomeen en kwam tot het besluit dat ‘alle Belgen foefelaars zijn’.  Duizend Vlamingen  en Brusselaars -geen Walen want die werken niet, volgens Michel- werden door de studenten van Maus ondervraagd en daaruit distilleerde de man zijn onderbouwd besluit. Om aan te tonen dat hijzelf niet zonder zonden was, diste de prof een verhaaltje op over een handvol elektriciens die hij belde om een panne is zijn huis te herstellen en die pas vier weken later konden komen. Eén witte raaf zat er tussen, die kwam de dag erna maar wilde dan wel zwart geld mee naar huis nemen. Het was met andere woorden van moeten dat de professor een zwartwerker in huis haalde. Enfin, erger bleek de toelichting over de werkwijze waarmee de man tot zijn besluit kwam. Zijn studenten hadden de bevraging in hun familie en vriendenkring gedaan en dat was blijkbaar empirisch genoeg om het gedrag van ‘alle Belgen’ in kaart te brengen.
Michel mag terecht aanspraak maken op de even fel begeerde pluim als hierboven voor de manier waarop hij de geloofwaardigheid van zichzelf en wetenschappelijke bevragingen op vakkundige wijze heeft onderuit gehaald. Bravo Michel.

* RIZIV: Rijksinstituut voor ziekte en invaliditeitsuitkering.

En later,  ongevraagd,  een kopje koffie
kwamen drinken, terwijl ze stiekem lazen:
“Lieve schat, ik mis je erg. Wil jou terug.
Vergeef me, ik gedroeg me als ‘n dwaze”.

Dat het haar eigen handschrift was,
uit eigen pen, had niemand in de gaten.
En zij zweeg wijselijk en grijnsde,
dacht: ‘laat ze nu maar praten”.

En weer alleen, de koffie ingeruild
voor liters afgeprijsde wijn,
lalde ze bitter maar voldaan:
‘de pot op met die stomme Valentijn’.

De winter van 1962-1963 dát was pas een winter. Steenkoud was het. De Elfstedentocht werd zonder voorbehoud gereden, kanalen waren dichtgevroren en we braken de snotpegels gewoon van de neus af. Dat waren nog eens tijden. Kwam daar nog bij dat er van dubbel glas nog geen sprake was en centrale verwarming iets van een andere planeet leek. Thuis was er de Leuvense stoof die roodgloeiend stond en waarrond we allemaal stonden te draaien omdat de warmte op twee meter afstand al verloren ging. Met zijn elven in een kamer van vier op vier waar dan nog een eettafel en kast instond, was er van veel draaien geen sprake en kreeg er regelmatig iemand een elleboog  in zijn maag, wat dan weer een geldige reden was om die ander een toek op zijn oog te geven. Koude en ontbering hebben ook hun goeie kanten.
In de school was het ook behelpen, daar werd het klaslokaal verwarmt met een armtierig kacheltje en bevroor het water in de emmer die altijd vooraan stond om het bord af te vegen. Op sommige dagen was het er zo koud, zó koud dat de leraar de antwoorden op zijn vragen uit onze mond kwam halen, ging ontdooien boven de kachel en dan pas kon oordelen of we wel het goeie antwoord hadden gegeven. Zo ging dat toen (ongeveer).  Maar we ondergingen dat zonder morren, omdat we toen al wisten dat we interessanter verhalen zouden kunnen vertellen aan onze nazaten dan de generatie van de eenentwintigste eeuw die tevreden moet zijn met een schamele koudeprik van veertien dagen en géén Elfstedentocht. En dat is niets in vergelijking met bevroren snot.

Dag, dag
Dag, heerlijke dag
Dag, dag dat ik haar zag
Dag, donderdag
Dag, bliksemdag
Dag, net na woens-
en bijna vrij-dag
Dag, zei ze
En sinds die dag
die dag en ook die lach
ben ik van slag.

* Voor wie haar niet kent: Lesley-Ann werd beroemd in Vlaanderen door haar optreden in ‘Komen eten’ een kookprogramma op de commerciële zender VT4. Haar diep uitgesneden decolleté en veel te korte rokje voor iemand met X-benen maakte haar al gauw geliefd bij inspiratieloze tv-makers ten lande. Puzzelend met nicnac-lettertjes ontstond er iets wat later als boek werd uitgegeven onder de titel ..(vergeten). Haar meidentrio B.A.B.E scoorde één hit op YouTube en werd daarna opgedoekt omwille van ‘artistieke meningsverschillen’. Nu gaat ze naakt in Playboy staan en daarna hopelijk richting vergetelheid.

Laten we het dan maar over de doden hebben, of juister gezegd de schijndoden die we wekelijks op Canvas te zien krijgen. Bart Peeters en zijn vaste kliek humoristen nemen daar afscheid van één iemand van een ander deel van de vaste kliek en ze doen dat op grappige wijze. Op papier lijkt zoiets, zelfs als het een afkooksel van het origineel is, de aanzet voor een halfuurtje complexloos genieten, maar niets in minder waar. Altijd weer blijkt dat de zogenoemde humoristen die naam niet waard zijn en vooral zichzelf grappig vinden. En dan wordt zo’n zoutloze  grap tenenkrullend vermaak.
Ik heb het hierboven al gezegd en begin het haast zelf te geloven; anders dan wat velen denken klets ik niet uit mijn nek. Nee, er gaat gedegen onderzoek vooraf aan wat hier staat en alleen daarom heb ik naar deze ‘humor’ gekeken. Opgenomen en de dag erna met een zak chips -wetenschappelijk werk sluit genot niet uit- in de zetel. Tot twee keer toe heb ik de zaak gelaten voor wat ze was, hoe ik ook mijn best deed om mee te gaan in hun definitie van grappig zijn, het lukt me niet. Laat maar, denk ik dan iets te vaak.
Of dit met de hedendaagse grapjurken te maken heeft, dan wel met mijn leeftijd is een open vraag. Het zou best kunnen dat ik in mijn leven te veel kwaliteit gezien heb om nu nog warm of koud te worden van voorgeschreven grappen met een baard tot onder de tenen.
Tot één van mijn eeuwige favorieten behoort een uitzending van de Amerikaanse soap ‘Dynastie’ die in die tijd op een Nederlandse zender liep. Wim T. Schippers en zijn kompanen hadden de uitzending zo bewerkt dat wie zijn tv-geluid uitzette en de radio aanzette op Hilversum (3?) het feuilleton kon volgen met Nederlandse, schunnige, dialogen. Dat was televisie die me eeuwig zal bijblijven en waar ik nog vaak met de glimlach aan denk. Die schijndoden doen me niks en al zeker niet lachen. Zo, dat lucht op.

► Welk programma zal u eeuwig achtervolgen? Reageer en laat het weten!

]]> http://givanro.wordpress.com/2012/02/07/over-de-doden/feed/ 1 givanro